شمارهٔ ۷۷

قافیه: انهبیار۱۶ بیت

خط غبار تو بر روی چون تجلی طوربه درس عشق تو تفسیر کرده آیه نور

خراب کرد غم عشق خانه تن مندل خراب من از این خرابه شد معمور

خرابه تن من بود دار غم آبادبدست عشق که از او بپاست دار سرور

مرا ز قد تو شوری بسر فتاده و دلبر آن سرست که بر پای گشته یوم نشور

قد تو طوبی و دل خلد و آن دو زلف سیاهفراز طوبی خلد دلست طره حور

لبت که داروی در دست و مرهم دل ریشازوست زخم دل دردمند من ناسور

ز جای کند بنای مرانه عشق و نه دردبجای من که نماندم بجا چه سوک و چه سور

سیاست سپه عشق در قبیله دلهمان حدیث بساط جمست و مکنت مور

عنایت تو که یاقوت قوت معرفتستمر از دامن دل ریخت سنگ فسق و فجور

فتور منطقه چرخ ممکنست و محالبعقد عهد امانات عشق تست فتور

بیک تجلی وحدانی تو بر سر دارزند تمامت ذرات نوبت منصور

زند اناالحق منصور وار بر و بحاردلست موسی و دریا و دشت نخله طور

دوئی نماند نه جان و نه دل نه آب و نه گلنشان بغیر بنگذاشت طبع عشق غیور

فنای ذاتی من در غم تو روح بقادمید در من و باقیست تا بنفخه صور

رسید وحی بزنبور نحل در کهسارمگر بود دل بیدار کمتر از زنبور

ز وحی عشق صفا را هزار گنج یقیننهاده در دل و سرپوش اوست سینه عور

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به وصف عشق و تاثیر آن بر روح و وجود انسان می‌پردازد. شاعر از غبار عشق و نور آن سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق باعث خراب شدن و در عین حال آباد کردن دل او شده است. او از زیبایی‌های معشوقش، از قامت و زلف‌هایش، و از لبانش که مرهم زخم‌های دل او هستند، ستایش می‌کند. شاعر همچنین به سیاست عشق و تاثیر آن در دل می‌پردازد و عشق را به عنوان نیرویی می‌داند که می‌تواند انسان را از سنگینی گناه رها کرده و به جانب معرفت و حق بکشاند. او بر این باور است که عشق تمام وجود انسان را در بر می‌گیرد و در نهایت، عشق می‌تواند به فناء در ذات الهی منجر شود و انسان را به بقا برساند. شعر پر از تشبیهات زیبا و عواطف عمیق است که حالتی عرفانی به خود گرفته و نشان‌دهنده‌ی جوشش احساسات حقیقت‌بخش عشق است.