شمارهٔ ۷۵
مرا که رستهام از گل بهار کی داندمرا که جستهام از خار خار کی داند
کسی که دیده به اغیار بست و یار ندیداگر نظاره کند روی یار کی داند
بشور زار جمادی که شد مجاور خسطراوت طرف لاله زار کی داند
بخورد و خواب عوامی که خوی کرده بدامعوالم من شب زنده دار کی داند
کسی که کور دل و تیره بخت زاد زمامفروغ چشم دل بخت یار کی داند
دلی که قطع امید از مقام و مرتبه کردمراتب دل امیدوار کی داند
موحدی که نداند بغیر وحدت ذاتبجبر کی نگرد اختیار کی داند
یکی که نیست بتوحید در شمار عددچو دید کس عدد بی شمار کی داند
دلی که رسته ز دور و مدار و اختر چرخز چرخ و اختر و دور و مدار کی داند
نداده اند دو دل بر یکی چه جای هزاراگر یکیست دل من هزار کی داند
دماغ آنکه چو آئینه زیر زنگ خمارصفای صبح دل میگسار کی داند
کسی که رفرف روح و براق عقل ندیدعروج احمد رفرف سوار کی داند
میان بحر محیطست هر چه هست صفادرین میانه موحد کنار کی داند