شمارهٔ ۶۷

قافیه: ابخشیدند۱۳ بیت

دوش در فقر ما چتر و لوا بخشیدندافسر سلطنت ملک بقا بخشیدند

مالک ملک بقا گشتم و سلطان غنااین تسلط بمن از فقر و فنا بخشیدند

بنده پیر مغانم که گدایان درشسلطنت را بمن بی سر و پا بخشیدند

درد بود این دل دیوانه سودا زده راآشنایان ره عشق دوا بخشیدند

بودم آواره گم کرده ره سوخته ئیهمت و پای و ره و راهنما بخشیدند

ملک کونین گرفتند و فقیرم کردندعلم الله که در فقر غنا بخشیدند

جان جسمانی بیدانش و بی دید مرازنده کردند و بتن روح لقا بخشیدند

از خود و دیده و دل پاک ربودند و سپسبر دل و دیده من نور خدا بخشیدند

شمس ذات و قمر و انجم اسما و صفاتتو چه دانی که باین ذره چها بخشیدند

فقر کامل شد و سلطان غنا کرد ظهورخود کلید در این گنج بما بخشیدند

بگرفتند سر و سینه پر باد و هوادل بی کینه بی کبر و ریا بخشیدند

بود من بود خطائی که ز حد بود برونشاه بودند و بمن بنده خطا بخشیدند

من صفا بودم و آئینه ام آلوده زنگزنگ زائینه زدودند و صفا بخشیدند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر توصیف حالتی از تحول و تعالی است که شاعر در آن از فقر و مشکلات زندگی به مقام‌های بالاتر و معرفت دست یافته است. او از درد و ناخوشی‌های خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که از طریق محبت و لطف الهی، به غنا و ثروت معنوی دست یافته است. این تحول به‌گونه‌ای است که شاعر به عشق و راهنمایی، به آرامش و نور معرفت رسیده و قدرت و سلطنت حقیقی را در درون خود یافته است. در نهایت، او بر این باور است که عشق و علم الهی، به او فقر کامل و غنای روحانی عطا کرده‌اند و از ناپاکی‌ها پاک شده و به صفای حقیقی دست یافته است.