شمارهٔ ۱۳۳
در رحمت ابد بر من خسته باز کردیکه دلم ز دست بردی و محل راز کردی
تو هزار بار کشتی و نمردم و نمیرمکه بکشتگان عشق ازلی نماز کردی
همه من شدی بمستی و چو هوشیار گشتمز من ای بلای هوش و خرد احتراز کردی
بحریم عشق از کشته قیامتست بر پاهمه را ز درد کشتی تو ز بسکه ناز کردی
تن من ز تابش عشق تو سوخت پای تا سرتو چه آتشی که ما را همه سوز و ساز کردی
دل و دین و عقل و هوشم همه شد شکار من همکه تو صید بسته دیدی ز چه ترکتاز کردی
تو گدای را توانی ملک الملوک کردنکه بصعوه بال و پر دادی و شاهباز کردی
نگهی که باز کردی ز تجلی ولایتبشب امیدواران ز ره نیاز کردی
که تواند از تو برگشت مجاز یا حقیقتکه ره حقیقت از قنطره مجاز کردی
چه حریف بودی ایدل که مرا ز علم و تقویبقمارخانه بردی و تو پاکباز کردی
بمن آن زمان رسید از تو نوازش تجردکه مقیدم بدان دلبر دلنواز کردی
تو بکعبه حقیقت رسی از صفای باطننه بهفت شوط جسمانه که در حجاز کردی
بصفا توان رسیدن زره فنای هستیتو که هست خویش را بر سر حرص و آز کردی