شمارهٔ ۱۳۰

قافیه: انکسی۱۲ بیت

در ارض سما نبود آن دلبر هر جائیمنزل نکند الا در سینه سودائی

در هیچ لبی نبود کز او نبود حرفیبا آنکه بود دائم همصحبت تنهائی

در هیچ سری نبود کز او نبود سریبا آنکه بود پنهان در پرده یکتائی

مجنون سر ماهم کان ماه هلال ابرویاز خلق بود پنهان با این همه پیدائی

پیدائی آن گوهر در وصف نمیگنجداین گوهریان جویند از مردم دریائی

دانائی و بینائی از وحدت و در کثرتبینائی ما پنهان در پرده دانائی

بر صبر کنند امرم مخلوق و عجب دارمدر عقل سبک سنگی با عشق شکیبایی

ای طوبی این بستان بر خیز و قیامت کنبخرام و تماشا کن غوغای تماشائی

آرایش هر محفل زان روی نکو باشدای دلبر مشتاقان بنمای خودآرائی

گر پرده منم بردار از روی که ابرستیخورشید حقیقت را خود بینی و خود رائی

پژمانم و رنجورم از شدت مخموریای ساقی سر مستان بنمای پذیرائی

از زهد و ورع کی شد مقصود صفا حاصلباز ایدل بی سامان سرمستی و شیدائی

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل درباره‌ی عشق و اشتیاق به محبوب است. شاعر می‌گوید که دلبر و معشوقش در هیچ‌جا جز در دل عاشق واقعی سکونت ندارد و حتی وقتی که دیگران او را نمی‌بینند، همیشه در دلشان حضور دارد. او به پنهان بودن حقیقت و زیبایی در زندگی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این زیبایی را تنها با عشق و بیداری می‌توان دید. شاعر از صبر در برابر مشکلات و تعجب از عشق می‌گوید و خواسته‌اش آن است که این عشق و جمال محبوب را به نمایش بگذارد تا همه ببینند. در نهایت، او دعوت می‌کند به کمال و خوشی که از عشق الهی حاصل می‌شود، و اینکه نباید از زهد و دوری از دنیا به‌دنبال آرامش بود، بلکه باید به حقیقت و شادی در عشق واقعی رسید.