شمارهٔ ۱۲۹
بکوی دوست نه جانیست راهبر نه تنیکجاست رسته ز خویشی برون ز ما و منی
یکی وطن بحقیقت کند یکی بمجازمنم که نیست مرا غیر نیستی وطنی
درون سینه بتی داری از هوی بشکنبدستیاری لطف خلیل بت شکنی
دلی که خاتم انگشت جم فسانه اوستستوده نیست سپردن بدست اهرمنی
بکن ز تیشه عشق ای رفیق ریشه تنمباش کم بصف عاشقان ز کوهکنی
ز مسلکی که بپهلو روند تا بحرمهزار مرد نیرزد بموی پیرزنی
بخون نشسته دلم تا بفرق از غم دوستشهید عشق ندارد بغیر خون کفنی
بجان و دل بپرستم بپیشوائی عشقبصورت تو ببینم بهر کجا وثنی
در آ ز پرده که چون طره تو و دل منندیده دیده بیننده ئی بت و شمنی
گرفت و کرد خراب و زدود و کرد آباددل مرا ختنی ترک من بتاختنی
برهنه شد دلم از جامه ثبات که دوستبرهنه کرد بدن وه چه نازنین بدنی
کمند طره طرار او تمام شکنهزار جان و دل خسته زیر هر شکنی
مرا چمن دل سودائی است و سروش دوستکه نیست سرو ببالای دوست در چمنی
قد و خد تو سلامت کزین دو بر دل مننماند حاجت سرو و علاقه سمنی
گدای خسرو عشقیم و در طریقت ماجزین کمال نباشد ستوده هیچ فنی
غلام پیر مغانم که دی بمدرس عشقهزار نکته بمن گفت بی لب و دهنی
جناب احمد مرسل که کائنات وجودز جود اوست بپا نیست اندرین سخنی
اگر تجلی خورشید او نبود نبودنه آفتاب سپهری نه شمع انجمنی
تو شمع انجمن عاشقان سوخته ئیکه نیست ذات ترا جز دل صفا لگنی