شمارهٔ ۱۲۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: رمن۱۲ بیت

گاه دی است و نوبت فصل بهار منبنشسته است یار چو گل در کنار من

بر گنج خسروی ندهم کنج خانقاهامروز دور دور من و یار یار من

جان یافتم ز دولت دل در حضور یارفرخنده است روز چنین روزگار من

جبریل را ز بال فکند و هنوز نیستدر اوج خویش باز حقیقت شکار من

روی دلم بسمت دیاری بود که اوستابروی دوست قبله شرع دیار من

نقش و نگار را بزدودم ز لوح دلتا گشت جای جلوه نقش نگار من

از جسم و جان امید بریدم هزار بارتا دید روی او دل امیدوار من

دیدم که عشق اوست خداوند کائناتروزی که شد بکوی حقیقت گذار من

بردم بپای عشق بسر سجده نیازیک قبله گشت و یکدل و یکروی کار من

دادم زمام مملکت دل بدست دوستباقی نماند در کف من اختیار من

صبحست و یار ساقی و من در خمار دوشیارب پذیر عذر لب میگسار من

جز صاف غم که صیقل آئینه صفاستکو آب رحمتی که نشاند غبار من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و حالاتی است که شاعر در کنار معشوق خود تجربه می‌کند. شاعر به زیبایی‌های بهار و حضور یار اشاره می‌کند و از احساس خوشبختی و شادابی که از عشق می‌گیرد صحبت می‌کند. او به تصویری از یک زندگی معنوی و عرفانی می‌رسد و به این نتیجه می‌رسد که عشق او، حقیقت وجودی و الهی است. شاعر بیان می‌کند که تمام وجودش را به معشوق سپرده و از هر چیزی جز عشق او دست برداشته است. همچنین در انتها، به حالتی از خمار و نیاز به شفاعت یار اشاره می‌کند. شعر روحانی و احساسی است و به عمیق‌ترین احساسات عاشقانه می‌پردازد.