شمارهٔ ۱۲۰

قافیه: ازدممن۱۶ بیت

من تاجرم به دکهٔ بازار خویشتنبر دست نقد جان و خریدار خویشتن

هر دانشی که بود مرا صرف دید شددیوانه شد دلم پی دیدار خویشتن

ایوان ملک قصر ملک دیده‌ام کنونبنشسته‌ام به سایهٔ دیوار خویشتن

سلطان دل ز خاک در خود به سر نهادهر افسری که دید سزاوار خویشتن

از راه کوی خویش رسیدند بر مرادعشاق دوست در طلب یار خویشتن

گشتیم بس که کوس انا الحق زدیم فاشمنصور پایدار سر دار خویشتن

پرگار خویشتن دل و نبود به غیر دلدر دور خویش مرکز پرگار خویشتن

دیدم تمام کون و مکان را به چشم سرمن غیر خود ندیدم در دار خویشتن

سیاره است و ثابت من عقل و عشق منمن آسمان ثابت و سیار خویشتن

در عین شادمانی و عیش مدام خویشدر حیرتم ز اَندُهِ بسیار خویشتن

دار حقیقت است بنازم هزار باربر صُنع دست و پنجهٔ معمار خویشتن

از خویشتن رهایی و باز آمدن به خویششرط است در سلوک گرفتار خویشتن

افکنده‌ام ز دوش دل خویش بار غیرآسوده‌ام ز قلب سبک‌بار خویشتن

سرشار سرّ وحدت اطلاقی خودمسرگرم خمر خانهٔ خمار خویشتن

در کار نفی خویشم و نفی صفای خویشکس نیست همچو من پی آزار خویشتن

بی‌پرده گویم آنچه بوَد نیست غیر یارمن جسته‌ام ز پردهٔ پندار خویشتن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره کاوش در درون خود و کشف حقیقت وجود است. شاعر به کمبود و تنهایی خویش اشاره می‌کند و از عشق و جنون برای دیدار با خود صحبت می‌کند. او به ابعاد مختلف وجود انسان پرداخته و نشان می‌دهد که هر چه که در جستجوی آن است، در واقع بازگشت به خویشتن است. همچنین در انتها به رسیدن به وحدت و خلوص اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حقیقت و عشق واقعی تنها در خود او نهفته است و تلاش می‌کند از هرگونه وابستگی و خیالی که او را از حقیقت دور کند، رهایی یابد. شاعر به روشن‌سازی خود و یافتن یار حقیقی در درون خویش پرداخته و معتقد است که هیچ‌کس نمی‌تواند او را بیشتر از خودش آزار دهد.