شمارهٔ ۱۱۱
دردیست ز عشق او به جانمپیداست ز جسم ناتوانم
این سوز ز جان رسید بر پوستاز پوست به مغز استخوانم
از نام و نشان خود گذشتممن بنده شاه بینشانم
برهان جلالت من اینستپیرم به تجلی و جوانم
با آنکه جوانم آسمان راچون تیر گذشته از کمانم
چون قاصد کعبه حضورممقصود زمین و آسمانم
تابنده آستان فقرمچرخست گدای آستانم
با آنکه تنم ز عشق موئیستدر پهلوی نفس پهلوانم
در وادی ایمنم چو موسیبر گله خویشتن شبانم
ای آنکه کنی به بحر و کان رویمن گوهر بحر و زرکانم
بگذشته ازین و آن و چون روحدر صورت این و سر آنم
من باز سپیدم و مهیاستبر ساعد شاه آشیانم
پرورده نعمت حکیممبر خوان وجود میهمانم
از کوزه عیسی است آبماز سفره احمدست نانم
با اینهمه قدر و جاه، فانیدر مهدی صاحبالزمانم
من نیستم اوست کیستم منپیداست صفای اصفهانم