گنج

شمارهٔ ۲۶۵

ز شور بلبلان گل از هوای خود نمی افتدز آه صبح، خورشید از هوای خود نمی افتد
غرور حسن دارد غافل از خط لاله رویان رانظر طاوس را از پر به پای خود نمی افتد
چرا معشوق عاشق پیشه من در دل شبهابه گرد خود نمی گردد، به پای خود نمی افتد