غزل شمارهٔ ۳۲۱

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیه: امتش۷ بیت

آن که هلاک من همی‌خواهد و من سلامتشهر چه کند ز شاهدی، کس نکند ملامتش

میوه نمی‌دهد به کس، باغ تفرج است و بسجز به نظر نمی‌رسد، سیب درخت قامتش

داروی دل نمی‌کنم، کان که مریض عشق شدهیچ دوا نیاورد، باز به استقامتش

هر که فدا نمی‌کند، دنیی و دین و مال و سرگو غم نیکوان مخور، تا نخوری ندامتش

جنگ نمی‌کنم اگر دست به تیغ می‌بردبلکه به خون مطالبت هم نکنم قیامتش

کاش که در قیامتش، بار دگر بدیدمیکانچه گناه او بود، من بکشم غرامتش

هر که هوا گرفت و رفت از پی آرزوی دلگوش مدار _سعدیا!- بر خبر سلامتش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و احساسات عمیق انسانی است. شاعر بیان می‌کند که کسی که به او عشق ورزیده، می‌خواهد او را از بین ببرد اما او به سلامت آن شخص اهمیت می‌دهد و هیچ‌کس نمی‌تواند او را سرزنش کند. او به این نکته اشاره می‌کند که باغ عشق فقط به تماشا می‌دهد و ثمره‌ای ندارد و مشکلات عشق به هیچ دارویی درمان نمی‌شود. همچنین بیان می‌کند که اگر کسی حاضر نباشد برای عشق و آرزوهایش جان و مالش را بدهد، نباید نگران عواقب باشد. شاعر در نهایت آرزو می‌کند اگر بار دیگر در قیامت شخص محبوبش را ببیند، می‌خواهد گناهان او را به دوش بکشد و به او کمک کند. او به سعدی توصیه می‌کند که به خبرهای خوب گوش ندهد و به عشق و آرزوهای خود وفادار باشد.