غزل شمارهٔ ۹۰

قافیه: اشکنی۴ بیت

چند دلهای مبتلا شکنیدلفریبی، تو دل چرا شکنی

چند پیوند جان ما گسلیچند پیمان و عهد ما شکنی

پا نیارم کشید از سر کویگر سرم را هزار جا شکنی

شکنی گر دل رضی سهل استتو که جام جهٰان نما شکنی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با نگاهی به دل‌برداری و دل‌سوزی از طرف معشوق، از او می‌پرسد که چرا باید دل‌های بیمار و رنجور را بشکند. او از قطع پیوندهای محبت و عهد و پیمان‌هایی که با یکدیگر بسته‌اند، سخن می‌گوید و به احساس ناامیدی از جدایی اشاره می‌کند. شاعر به سردرگمی خود در عشق اشاره می‌کند و از عمق احساساتش سخن می‌گوید، به‌طوری که می‌گوید حتی اگر سرش را هزار بار بشکنند، نمی‌تواند از عشق دور شود. در انتها نیز به سادگی می‌گوید که شکستن دل عاشق را آسان می‌یابد، اما تماشای زیبایی‌های وجود معشوق را نمی‌تواند فراموش کند.