غزل شمارهٔ ۵۱

قافیه: ام۱۰ بیت

با رخ همچو صبح و زلف چو شامبامدادان بر آی بر لب بام

تا بدانند نور از ظلمتتا شناسند صبح را از شام

بگذری گر ز معبد گبرانور بر آئی به قبلهٔ اسلام

نشناسند زاهدان محرابنپرستند کافران اصنام

محض عشوه است مر تو را ترکیبوز کرشمه است مر تو را اندام

از دعای فرشته بیزارمگر از آن لب دهی مرا دشنام

گر بسنجی تو عقل را با عشقمی بدانی تو نور را ز ظلام

نکنی فرق نیک را از بدنشناسی حلال را ز حرام

دور از آن آستان نمی‌میرمآه از این روی، آه از این اندام

قصهٔ خود رضی بیا و مگواز تو چون کس نمیبرد پیغام

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و می‌خواهد تا عشق و نور را از ظلمات و جهل متمایز کند. او با اشاره به اهمیت عشق و احساس در مقابل عقل، بیان می‌کند که اگر عشق و نشاط را نبیند، به شناخت درست نمی‌رسد. همچنین، شاعر از زاهدان و کافران انتقاد می‌کند که نشناخته عبادت می‌کنند و بین راست و دروغ تفاوتی نمی‌گذارند. او خود را مشتاق و وابسته به معشوق می‌داند و بر این باور است که زندگی‌اش بدون عشق او معنایی ندارد. در نهایت، شاعر از دیگران می‌خواهد که از قصه و ماجرای او نپرسند، زیرا هیچ‌کس منشا پیغام او نیست.