غزل شمارهٔ ۴

قافیه: انرا۹ بیت

نقابی بر افکن ز پی امتحان راکه تا بینی از جان لبالب جهان را

چو در جلوه آیی بدین شوخ و شنگیبرقص اندر آری زمین و زمان را

بروی زمین مهروار ار بخندیبزیر زمین درکشی آسمان را

من از حسرت رویش از هوش رفتمخدایا شکیبی تماشاکنان را

به دل زان نداریم یک مو گرانیکه بر سر کشیدیم رطل گران را

بهارت دلا کس ندانست چون شدبهر حال دریاب فصل خزان را

فراموش کردند از مهربانیچه افتاد یاران نامهربان را

از آن نام تو بر زبان می نراندمکه میسوخت نام تو کلام و زبان را

رضی این چه شور است در نالهٔ توکه از هوش بردست پیر و جوان را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر از معشوق می‌خواهد که در امتحان زیبایی‌اش نقاب را کنار بزند تا جهان را از درون احساساتش ببیند. با جلوه‌گری‌های معشوق، زمین و زمان به رقص درمی‌آیند و لبخندش همچون ماه، آسمان را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد. شاعر از شدت عشق و حسرت به خویش می‌گوید که به شکیبایی نیاز دارد و یادآوری می‌کند که این عشق، باری سنگین بر دوش دارد. همچنین، شاعر به عدم درک دیگران از فصلی چون بهار اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که یارانش فراموش کرده‌اند مهربانی را. در نهایت، او از شور و شوقی که به دلیل عشقش در دلش به وجود آمده است، سخن می‌گوید که همگان را به حیرت و شگفتی کشانده است.