غزل شمارهٔ ۳ قافیه: وشمرا۵ بیت آنچنان داده عشق جوش مراکه ز سر رفته عقل و هوش مرا عقل کلی شده فراموشمبسکه مالیده عشق گوش مرا نه چنانم ز مستی دوشینکه کشیدن توان به دوش مرا در خروشم ز شور چون دریانتوان ساختن خموش مرا عاقبت میپرستی تو رضیمی فروشد به می فروش مرا