غزل شمارهٔ ۲۹
گر نقاب از رخ آن صنم گیردماه و خورشید را عدم گیرد
ور به بتخانه پرتو اندازدبتکده رونق حرم گیرد
گر دو دست از دو دیده بر گیرمهمه آفاق درد و غم گیرد
نیستم بوالهوس که فرمائیهرزه دو سگ شکار کم گیرد
سگ بیچاره گر فرشته شودنشود کاهوی حرم گیرد
دُودِ دل از قلم زبانه کشیدچون بیٰاد رضی قلم گیرد