قطعهٔ ۶ - موی سپید
رهی به گونه چون لاله برگ غره مباشکه روزگارش چون شنبلید گرداند
گرت به فر جوانی امیدواریهاستجهان پیر ترا ناامید گرداند
گر از دمیدن موی سپید بر سر خلقزمانه آیت پیری پدید گرداند
دریغ و درد که مویی نماند بر سر منکه روزگار به پیری سپید گرداند