شمارهٔ ۴۲

۷ بیت

همین نه در دل من صبر، دلستان نگذاشتکه صبر در دل و آسایشم به جان نگذاشت

مجوی تاب و توان از دلم که خیل غمتتوان و تاب به دلهای ناتوان نگذاشت

فلک گذاشت به هجرم ز وصل یار اگرچو اینچنین نگذارد چو آنچنان نگذاشت

به آستان تو نگذاردش فلک که رقیبمرا ز رشک بر آن خاک آستان نگذاشت

نکرد جان مرا تا نشانه از ره کینزمانه ناوک بیداد در کمان نگذاشت

ز بی وفایی گل بلبلی که داشت خبرز باغ رفت و به شاخ گل آشیان نگذاشت

گذاشت نام نکو در جهان رفیق، کسیکه غیر نام نکو هیچ در جهان نگذاشت