شمارهٔ ۳۵

۷ بیت

مرا تا جان بجسم ناتوان استغم و درد توأم در جسم و جان است

ز لیلی نام و از مجنون نشانیستز تو تا نام و از من تا نشان است

مدامم امتحان کردی و بازتگمان بد بمن ای بدگمان است

چنان در دیده ام گل بی تو خار استکه پندارم نه گل نه گلستان است

چه غم از کینه ی دوران کسی راکه او را چون تو ماه مهربان است

صبوری چون بود آن را که بی توبه در تن تاب و نه در دل توان است

رفیق از جور و لطف اوست ما رابه این دلخوش اگر این نیست، آن است