شمارهٔ ۳۱۸

۷ بیت

نگاه دلکش و رفتار دلستان که تو داریدلی زهر که شود گم برد گمان که تو داری

برابر است به جان خاک آستان که تو داریتوان کشید به جان ناز پاسبان که تو داری

برآید از دهنت کام من بیک سخن اماسخن چگونه برآید از آن دهان که تو داری

ندارد از دل گم گشته ام کسی خبر و منز خنده های نهان دارم این گمان که تو داری

مکن به خوردن خون خوی ای پسر که ز خردیهنوز بوی لبن دارد این دهان که تو داری

بهای یکدم وصلش هزار جان بود ای دلترا ازو چه تمتع به نیم جان که تو داری

ز خامه ی دو زبان وام کن رفیق زبانیکه شرح شوق نمی داند این زبان که تو داری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس ناامیدی و ناخرسندی از عدم وفاداری و عشق واقعی می‌پردازد. شاعر به شخصی می‌گوید که اگر با دیگران رابطه داشته باشد ولی با او یار نباشد، این کار در واقع نقصی بزرگ است. او تأکید می‌کند که بودن با همه، ولی نبودن با یک دوست واقعی، ارزشی ندارد و این رفتار نشان‌دهنده فقدان محبت است. شاعر خواستار پیوند حقیقی و وفاداری می‌باشد و از کسی که به دیگران محبت می‌کند ولی به او بی‌اعتناست، انتقاد می‌کند. در نهایت، می‌گوید که با وجود این روابط سطحی، انسان بدون دوست واقعی تنها و بی‌کس است.