شمارهٔ ۳۱۷

۹ بیت

ای دل ز تو خوش سالی و ماهی به نگاهیخوش کن دل من گاه به گاهی به نگاهی

از دور نگاهی سوی من کن که نباشداز شاه و گدا دور نگاهی به نگاهی

بشکست نگاهش صف خوبان که شنیدستطفلی شکند قلب سپاهی به نگاهی

هر روز برد آن که نگاهش دلی از راهدی برد دلم بر سر راهی به نگاهی

نگذاشتم آن دل که چو جان یکدمش از دستبرد از کف من چشم سیاهی به نگاهی

زاهد چه بود جرم نگاهی به نکویانجایی که بود کوه گناهی به نگاهی

بر دیده ی خونبار من آن قوم که خندندخون گریدشان دیده الهی به نگاهی

گویند مه و مهری و گویم که نبرده استاز کس دل و دین مهری و ماهی به نگاهی

کی درصدد صید دل زار رفیق استماهی که رباید دل شاهی به نگاهی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت شخصی اشاره دارد که گوینده به آن معشوقه‌اش نسبت می‌دهد. شاعر از نگاه و رفتار دلپذیر او سخن می‌گوید و به تأثیر عمیق آن بر دل و جان خود اشاره می‌کند. او به احساسات خویش، مانند عشق و غم، اعتراف می‌کند و بیان می‌کند که حتی صحبت کردن درباره احساساتش نیز دشوار است. در قسمتی دیگر، به خطراتی که ممکن است ناشی از عشق باشد اشاره کرده و از معشوقه‌اش می‌خواهد که از آسیب رساندن به خود بپرهیزد. در نهایت، شاعر به ارزش و نیازی که به عشق دارد، اشاره می‌کند که به اندازه‌ای باارزش است که نمی‌توان با جان نیمه‌ای از آن رضایت داد و از دو زبان می‌خواهد تا بیانگر شوقش باشد.