شمارهٔ ۳۱۲

۷ بیت

تو نامهربان مه همانی که بودیهمان ماه نامهربانی که بودی

مرا آزمودی همه عمر و اکنونهمان در پی امتحانی که بودی

بر آن بودی اول که از در برانیچو می بینمت بر همانی که بودی

دلم سوختی کاستی جان و بازممراد دل و کام جانی که بودی

به تو از وفا من چنانم که بودمبه من از جفا تو چنانی که بودی

همین از تو من تلخکامم وگرنهتو آن شوخ شیرین زبانی که بودی

رفیق از غم آن جفا جو هماناشکسته دل و ناتوانی که بودی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنج ناشی از جدایی سخن می‌گوید و به معشوق خود تذکر می‌دهد که با پیمان‌شکنی، زندگی او را تحت تأثیر قرار داده است. او به یاد می‌آورد که چگونه معشوقش او را به دل‌سوزی کشانده و حالا او تنها و افسرده شده است. شاعر به یاد می‌آورد که معشوق چگونه محبت خود را از او دریغ کرده و در عوض با دیگران سخن گفته است. این جدایی و غم، شاعر را به نوعی دیوانگی می‌کشاند و احساس می‌کند که دنیای او به تاریکی و عذابی بدل شده است. در نهایت، شاعر از این که معشوق به رقیبانش محبت نشان می‌دهد و او را تنها گذاشته، دلتنگ و متاثر است.