شمارهٔ ۳۰۶
ز می نام و نشان تا هست باقیمن و میخانه و مینا و ساقی
خوشست از دست خوبان صفاهانمی شیرازی و رطل عراقی
علاج تلخکامان چون ندارندنکورویان به این شیرین مذاقی
به غیر من ترا مهر و وفا چندبود آن دایمی این اتفاقی
چو در کوی توام ره نیست گرددمیسر با توام چون هم وثاقی
رفیق از فرقت جانان ازین پسنگوید جز غزلهای فراقی