شمارهٔ ۳۰۲

۷ بیت

در چمن جلوه گر ای سرو قد ساده کنیسرو را بندهٔ آن قامت آزاده کنی

رخ نمایی و ربائی دل و گردی پنهانآدمی زاده ای و کار پریزاده کنی

عمرها شد که به راه توام افتاده که توهر به عمری گذری بر من افتاده کنی

گرو باده کن و رهن می ای زاهد چندفخر از خرقه، مباهات ز سجاده کنی

با گل اندامی و با سرو قدی در چمنیگر دهد دست که برگ طرب آماده کنی

جهد کن جهد که در پای گل و سایه ی سروشیشه خالی ز می و جام پر از باده کنی

باده با ساده رخی نوش که تا همچو رفیقباده نوشی و تماشای رخ ساده کسی