شمارهٔ ۲۹۶

۵ بیت

خوش آنکه کشی باده و از خانه برآییمستان و غزل‌خوان به سر رهگذر آیی

من کز خبر آمدنت حال ندارمحالم چه بود گر به سر و بی‌خبر آیی؟

بهر نگهی چند شب و روز نشینمبر هر سر راهی تو ز راه دگر آیی

یک امشبم از عمر بود باقی و خواهمگر شام نیایی به سر من سحر آیی

نورسته نهال تو و از دیده رفیقتامروز دهد آب که روزی به بر آیی