شمارهٔ ۲۹۲
کی تو چو من ای نگار داریچون من تو یکی هزار داری
صد عاشق بی قرار داریصد چیست که صد هزار داری
یک وعده وفا نکرده خلقیهر گوشه در انتظار داری
روزی بکسی نمی کنی شامخوی بد روزگار داری
چون گل دارم عزیزت ای گلچون خارم اگرچه خوار داری
در رخنه ی پیرهن گلستاندر چاک قبا بهار داری
کار تو جفاست رو جفا کنبا مهر و وفا چه کار داری
ما را چو رفیق از تو فخر استهر چند ز ما تو عار داری