شمارهٔ ۲۹

۶ بیت

مر مکش که ترا می کنند خلق ملامتوگرنه کشته شوم من، سر تو باد سلامت

مکش مرا که پشیمان شوی و سود نداردبه کشته نالهٔ حسرت، به مرده آه ندامت

تمام عمر چه باشد که بینداز تو وفائیکسی که صرف وفای تو کرده عمر، تمامت

بخون و خاک طپم نه جراحتی و نه زخمیجزین نداشته هرگز شهید عشق علامت

دهم به مژده ی وصل تو جان و خوشدلم آریخوش است وعده ی دیدار اگر بود بقیامت

بجان رسید رفیق از بلا و رشک رقیبانکه پای رفتن ازان کو نماند ورای اقامت