شمارهٔ ۲۴۶

۷ بیت

چند از دست تو سوزد جان منرحم کن بر جان من جانان من

جان من درد تو و داغ تو چندبر دل من باشد و بر جان من

دامنم پرخون دل شد بسکه ریختخون دل از دیده در دامان من

شرم بادم زین مسلمانی که بردنامسلمان کودکی ایمان من

غافل از درمان درد من مباشای طبیب درد بی درمان من

ترسم آخر چشم خون افشان کندآشکارا قصهٔ پنهان من

نیست هست از هر چه در عالم رفیقجز حدیث عشق در دیوان من

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود درباره درد و جدایی از معشوق سخن می‌گوید. او به کشتن و مرگ اشاره می‌کند و این‌که حتی پس از مرگ نیز نمی‌تواند از شرم و درد رهایی یابد. شاعر از ناتوانی در یافتن درمانی برای درد خود حرف می‌زند و از معشوق می‌خواهد که حتی اگر نمی‌خواهد به او رحم کند، حداقل با نگاهی شفقت‌آمیز به او بنگرد. او تأکید می‌کند که دوری از معشوق و دیار خود باعث رنجش او شده و این دوری نیز به دردها و سختی‌های او افزوده است. در نهایت، شاعر از کینه و رنج‌های زندگی خود سخن می‌گوید و بر تنهایی و یأس خود تأکید می‌کند.