شمارهٔ ۲۴۷

۷ بیت

پس از کشتن گذاری بر مزارم می‌توان کردنبه لطفی تا قیامت شرمسارم می‌توان کردن

به فتراک ارنه می‌بندی ز ننگ لاغری باریبه تیری ای شکارافکن شکارم می‌توان کردن

چو کردی خسته‌ام از درد داغ خویش درمانیبه جان خسته و جسم فگارم می‌توان کردن

قرار و صبر چون بردی ز جسم و جان من رحمیبه جان و جسم بی‌صبر و قرارم می‌توان کردن

ترحم گر نخواهی کرد باری گوشهٔ چشمیبه اشک چشم و چشم اشکبارم می‌توان کردن

نریزی خون من ای کینه‌جو اکنون اگر دانیچه‌ها دیگر به روز و روزگارم می‌توان کردن

رفیق از کوی او تا چرخ کردم دور دانستمکه دور از یار و مهجور از دیارم می‌توان کردن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و longing شاعر به محبوبش می‌پردازد. شاعر از محبوبش می‌خواهد که به او توجه کند و او را از فیض نگاه خود محروم نسازد. او آرزو دارد که محبوبش کعبه را به بتخانه تبدیل کند و به او محبت کند. همچنین، شاعر از محبوبش می‌خواهد که در بزم او حاضر شود و زیبایی‌اش را به او هدیه دهد. او به تضاد میان عاشق و معشوق، دوست و دشمن اشاره می‌کند و از محبوب می‌طلبد که از جدایی و غم دوری کند. در نهایت، او به احساسات عمیق و آسیب‌پذیری خود اشاره دارد و می‌خواهد که محبوبش به زندگی‌اش روشنایی ببخشد.