شمارهٔ ۲۳

۷ بیت

آن را که نیست آگهی اصلا ز سر غیبگر درنیافت سر دهان ترا چه عیب

از سر غیب کس نشد آگاه غم مخورمی خور که هیچ کس نشد آگه ز سر غیب

در شک فکند زاهدم از می، و لیک منشستم به صاف می ز دل خویش شک و ریب

در محفلی که ساقی ما می، دهد، کسیکاول کند شروع به صهبا بود صهیب

بیند اگر ز چاک گریبان تن تو رادر باغ گل ز شرم بود سر فرو به جیب

دردا که عمر رفت و نشد روشنم که چونفصل شباب طی شد و آمد زمان شیب

داند رفیق کاش یک از عیبهای خویشآنکس که داند ز من مسکین هزار عیب