شمارهٔ ۲۰۶

۷ بیت

پیاله داد بدستم سبو نهاد به دوشممرید پیر مغانم غلام باده فروشم

رقیب با تو به عیش و تو با رقیب به عشرتز غم چگونه ننالم ز غصه چون نخروشم

به جان خود غم و درد ترا که جان جهانیخرم ولیک به جان جهانیان نفروشم

بود چو جام جم و آب خضر اگر قدح میپیاله بی تو نگیرم شراب بی تو ننوشم

ز عقل و هوش چه لافم چنین که لشکر عشقتگرفت کشور عقلم نمود غارت هوشم

اگر زنیم به تیغ و اگر کشیم به خنجرنه از تو دیده ببندم نه از تو چشم بپوشم

رفیق از رخ گل خوشتر است و نغمه ی بلبلعذار یار به چشم و سرود یار بگوشم