شمارهٔ ۲

۷ بیت

به سر دارم هوای سجده خاک آستانی راکه شاهانند آنجا بنده کمتر پاسبانی را

گدای بی زر و سیمم که با خود یار می خواهمشه سیمین رکابی خسرو زرین عنانی را

به پیری بر جوانی عاشقم کز عاشقان داردچو من هر گوشه پیری را چو خود هر نوجوانی را

نچیدم میوه ای از باغ وصل او چو من هرگزنشد بی حاصلی حاصل ز باغی باغبانی را

نشان سازد دل و جان منش هر جا فلک بیندبت مژگان خدنگی دلبر ابرو کمانی را

وفا می ورزم و بیداد می بینم به امیدیکه روزی مهربان بینم بخود نامهربانی را

نمی پرسد نشان و نام من آن مه رفیق اماکه می پرسد نشان و نام بی نام و نشانی را