شمارهٔ ۱۹۸

۷ بیت

گرفتم ز نادیدنت خون نگریمچو با دیگری بینمت چون نگریم

از آن ماه بی مهر گریم وگرنهز بی مهری دور گردون نگریم

نبینم به روی گلی در گلستانکه بر یاد آن روی گلگون نگریم

نبینم به سروی که بر یاد قدتبه صد حسرت ای سرو موزون نگریم

نباشد شبی نیست روزی که بی توبه صحرا ننالم به هامون نگریم

به خلوت ز غم گریم و تا رقیبانز شادی نخندند، بیرون نگریم

همه کس رفیق از غمش گرید و کسنگرید که من از وی افزون نگریم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این متن به پاکی و طهارت خود اشاره می‌کند و می‌گوید که از خاک بهشتی و آب کوثر است. او تصریح می‌کند که هیچ چیز به اندازه میخانه و شراب خوشایند نیست. گرچه وقتی ساغر و مینا خالی می‌شوند، به یاد شراب ناب است. او از تنهایی و غم دوری معشوقش حرف می‌زند و خود را شبیه پرنده‌ای می‌داند که بدون بال است. شاعر خبر از دلتنگی و غم فراوانش دارد و در عین حال به یاد دوستی که از او دور شده، به عشق و خاطراتش اشاره می‌کند و می‌گوید که هرچند دوست از او پنهان شده، اما هرگز از یادش نرفته است.