شمارهٔ ۱۹۴

۶ بیت

نثار راه جانان کی سزد جانی که من دارمندارد قدر جان در راه جانانی که من دارم

دلم پردرد و جانم پرغم و چشمم بود پرخونندارد هیچ کس در عشق سامانی که من دارم

ببین ای پاکدامن گل که از خون جگر تا کیچسان آلوده شد آلوده دامانی که من دارم

پشیمان گردد از عشق تو مشکل با چنین خوبیولی از مهر خوبان ناپشیمانی که من دارم

شود سرو چمن شرمنده زان قامت اگر آیدخرامان در چمن سرو خرامانی که من دارم

رفیق از ناله کی منع من رسوا کند ناصحاگر آگه شود از درد پنهانی که من دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به درد و عشق اشاره دارد. شاعر از اشک و داغ دل خود سخن می‌گوید و به تجربه‌اش از عشق پرداخته است. او بیان می‌کند که عشق او نه تنها عذاب‌آور است، بلکه می‌تواند زندگی‌بخش باشد. شاعر به زیبایی معشوقه پرداخته و با اشاره به جوانی و پیری، به تغییرات احساسات در طول زمان اشاره می‌کند. او همچنین نشان می‌دهد که چگونه در انتظار معشوق خود است و به محافظت از عشق خود اهمیت می‌دهد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر بی‌صدا باشد، وجود یار او چیزی برای غم خوردن باقی نمی‌گذارد.