شمارهٔ ۱۹۱

۷ بیت

باور کس نشود قصه ی بیماری دلتا گرفتار نگردد به گرفتاری دل

یار بی رحم و به جان من ز گرفتاری دلکیست یاران که در این حال کند یاری دل

من و دل زار چنانیم که شب ها نکنندمردم از زاری من خواب من از زاری دل

دل من روز نیاساید از این چشم پرآبچشم من شب نکند خواب ز بیداری دل

دل گرانم ز غم دهر بیاور ساقیقدحی چند می از بهر سبکباری دل

بسکه در زلف تو دلهای پریشان جمعستشانه را راه در آن نیست ز بسیاری دل

چون نگه دارم از آن رشک پری دل که رفیقپیش او حد بشر نیست نگهداری دل