شمارهٔ ۱۸۷

۱۰ بیت

کشد بهر وفا تا کی جفا دلچو دلبر کاش بودی بی وفا دل

به جورش گر همه عمر آزمایدندارد دست از آن جور آزما دل

به هر موئی دلی دارم تمناکه بر هر موی او بندم جدا دل

بکش دست از جفای دل خدا راننالد تا ز دستت بر خدا دل

اگر جانان توئی جان را، خوشا جاناگر دلبر توئی دل را، خوشا دل

تویی در دیده ی نمناک ما نورتوئی در سینه ی غمناک ما دل

ملامت کم کن ای ناصح که اینستکز آن دلبر که برد از دست ما دل

در این کشور نخواهی دید ازین پسبه دست هیچ کس در هیچ جا دل

رفیق از دیده ام دل در بلا ماندبود از دیده آری در بلا دل

اگر دل را نبودی ره نما چشمنبودی در بلاها مبتلا دل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر حاکی از غم و اندوه عمیق عاشق است که پس از جدایی از معشوق خود، آرامش و اختیار دلش را از دست داده است. او در غم عشق معشوق، به احساسات خود اشاره کرده و درمی‌یابد که دلش تحت بار عشق قرار دارد. شاعر از خداوند رحمتی برای دل و جانش طلب می‌کند و از بی‌قراری زندگی بدون معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که دیگر هیچ خوشی و زیبایی نمی‌بیند و فقط به سوگواری از این جدایی مشغول است. در نهایت، تمام درد و رنجی که از فراق معشوق بر دل و زندگی‌اش نشسته، او را به ناامیدی کشانده است.