شمارهٔ ۱۸۶

۱۱ بیت

ای دلبر نازنین شمائلای دل به شمائل تو مائل

ای کوی تو کعبه ی طوائفای روی تو قبله ی قبائل

ای داغ غم تو همچو تعویذدر گردن جان و دل حمائل

ای شهد محبت تو هالکای راه مودت تو هائل

چهرت نبود ز دیده غایبمهرت نشود ز سینه زائل

گو باش هزار بحر مانعگو باش هزار کوه حائل

با وصف تو در اواخر حسنزشت است فسانه ی اوائل

ناکامی ما و کام اغیاربر عشق و هوس بود دلائل

از کوی خودم مران که کفر استدر کیش کریم رد سائل

گر پیش تو دوستی گناه استمن معترفم به جرم و قائل

بر هر که رفیق این غزل خواندگفتا لله در قائل

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر درباره وفا و جفا در عشق صحبت می‌کند. او از درد دل و وفاداری به محبوب سخن می‌گوید و از اینکه چقدر تحمل این جفاها سخت است. شاعر می‌خواهد به محبوب بگوید که برایش نسخهٔ وفاداری را دنبال کند و از جفا دست بردارد. او با ابراز احساسات عمیق و ناتوانی در فراموش کردن محبوب، نشان می‌دهد که عشقش چگونه بر زندگی‌اش تأثیر گذاشته است. در نهایت، او از ناصح می‌خواهد که او را سرزنش نکند و می‌داند که هیچ‌کس نمی‌تواند دلش را این‌گونه بدزدد. این شعر بیانگر عشق عمیق و رنج‌های ناشی از بی‌وفایی است.