شمارهٔ ۱۷۶

۷ بیت

ترا یک بار اگر گیرم در آغوشکنم یکبارگی خود را فراموش

چو گل پیراهنم چاکست چون نیستدر آغوش من آن سرو قباپوش

دهد از خضر و آب زندگی یادخط سبزش به گرد چشمه ی نوش

شب قدر است و روز عید با همسیه شام خط و صبح بناگوش

فراموشش مکن آن را که دانینخواهی گشتنش هرگز فراموش

من از غم سر به روی دوش دارمنشسته با رقیبان دوش بر دوش

خورم خون من رفیق از رشک و باشدبه بزم مدعی یارم قدح نوش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او به یاد یاری که به سراغش نیامده، بر خاک درش نشسته و ابراز نارضایتی می‌کند. اگرچه معشوق او زیبا و با جزئیاتی جذاب است، شاعر احساس می‌کند که بدون زر و سیم، نمی‌تواند به او دست یابد. شب‌ها با ناله‌هایش در پی جلب توجه نسیم سحر است. شاعر حس می‌کند که معشوقش به او نگاهی نهان انداخته و به او امیدواری می‌دهد. او می‌گوید که اگر روزی معشوقش بر سر خاک شهیدان گذر کند، انتظار دارد که شوقش برانگیخته شود. در پایان، از معشوق می‌خواهد که به او نزدیک شود و او را دور نکند، زیرا او همچون سگی وفادار در مسیرش ایستاده است.