شمارهٔ ۱۷۳

۹ بیت

اگر روزی دهم صد بار جان نادیده دیدارشبسی زان به که روزی بنگرم در بزم اغیارش

به حال مردنم از رشک او با غیر در صحبتچسان یارب ز حال خویشتن سازم خبردارش

به خاک کویش ار نسپاردم پیش سگان اوبیندازید بعد از مردنم در پای دیوارش

چه شوقیست اینکه آیم چون برون از بزم او دردمروم در کوی آن مه تا مگر بینم دگر بارش

بود تا گردد از حال دل من اندکی آگهدلم خواهد که پیش چون خودی بینم گرفتارش

اگر چه سیم و زر دادند مردم در بهای اوبه نقد جان و دل گشتم من مفلس خریدارش

به سودای من ار سر درنیارد ماه من شایدکه چون خورشید هر جامی رود گرمست بازارش

دهم گر جان به تلخی دور نبود ز آنکه نشنیدمبعمر خود بجز تلخ از لب لعل شکربارش

رفیق امروز باشد بلبل و گلزار او کویتچو در کوی تو آید ای گل رعنا مکن خارش

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و دل‌باختگی اشاره می‌کند. او از عشق خود به دلدارش صحبت می‌کند و می‌گوید که هیچگاه از یاد او غافل نبوده است. دلدارش را به قدی زیبا چون شمشاد توصیف می‌کند و می‌افزاید که در هر گلشنی جلوه‌ای خاص دارد. شاعر در عین حال از درد دل و غم ناشی از جدایی سخن می‌گوید و به بی‌وفایی دلدارش اشاره می‌کند. او به دوستش می‌گوید که تلاشش برای بهبود دلش بی‌فایده است، چرا که محبوبش به او وفا نکرده است. در پایان، شاعر از نگرانی‌اش درباره دلدارش می‌گوید که نمی‌داند آیا او از تصمیمش پشیمان شده یا خیر و امید دارد که روزی به فریادش برسد.