شمارهٔ ۱۷۰

۷ بیت

ای همه جای تو خوش ای همه اعضای تو خوشرخ زیبای تو نیکو قد رعنای تو خوش

سرو خوش باشد و گل لیک نباشد گل و سروچون رخ دلکش و چون قد دلارای تو خوش

نیست رخسار گلی چون گل رخسار تو خوبنیست سیمای مهی چون مه سیمای تو خوش

خوش کن از وصل دل غیر که باشد دل منبه تمنای تو خرم بتولای تو خوش

دایم از شادی ایام دلش ناخوش بودآنکه روزی دل او بود به غمهای تو خوش

تا گرفتی به دلم جای خوشست از تو دلمای غم عشق بود تا به ابد جای تو خوش

شود امروز خوش از لطف تو گر روز رفیقشود امروز تو یارب خوش و فردای تو خوش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی احساسات و عشق را توصیف می‌کند. شاعر بیان می‌کند که هر کاری در زندگی زمانی خوشایند است که عشق و دوستی در آن وجود داشته باشد. او از روزهای خوش و خرمی سخن می‌گوید که با وجود دوستی و یاری یکدیگر رقم می‌زنند. دلش به امید وصال و عشق خوش است و آرزومند است که وعده‌هایی از طرف معشوق بشنود تا بتواند روزگار خود را با امید و خوشحالی بگذرانند. او همچنین به نصیحت‌کنندگان می‌گوید که به کار خود مشغول شوند و به او و دوستانش در عشق کمک نکنند. در نهایت، دلش به یاد وصال محبوب است و انتظار آن را می‌کشد.