شمارهٔ ۱۶۷

۷ بیت

نمود چون مه نو رخ ز طرف بام افسوسندیدم آن مه بی مهر را تمام افسوس

گرفت جان پی جانان و من بدین حسرتکه بر کدام خورم حیف و بر کدام افسوس

ندیده کام ز شیرین و جان شیرین دادز تلخکامی فرهاد تلخکام افسوس

دلم به خار و خس آشیانه خرم بودنبود آگهیم از نشاط دام افسوس

حلال داشت به حرف رقیب خون مرااز آن حلال ندانسته از حرام افسوس

گذشت از برم امروز چون پس از عمریز بیم غیر نشد فرصت سلام افسوس

به کار نظم همه عمر من گذشت رفیقنیافت کار من از نظم، انتظام افسوس

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و دلتنگی شاعر برای معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید اگر هزینه‌ی می‌خواری را می‌ستانند، بهتر است خلعت (خرقه) را بفروشد و از می‌خانه جرعه‌ای بنوشد. او به محتسب هم هشدار می‌دهد که هرگز از سماع و می‌خواری دست نکشد. شاعر بر این باور است که بدون معشوقش، هر لحظه طاقت‌فرساست و زندگی بی‌فایده می‌شود. او با بیان حال خود به محبوبش، از درد جدایی و اندوه غم می‌گوید و تأکید می‌کند که عشقش آن‌قدر عمیق است که روحش در غیاب یار، به شدت رنج می‌کشد. احساساتش را با زبانی بی‌زبان و خاموش بیان می‌کند و به نوعی از عرفان و معرفت عشق سخن می‌گوید.