شمارهٔ ۱۵۹

۷ بیت

از جان بهر صد بار اگر گویند جانی ای پسرجان را اگر جان دگر باشد تو آنی ای پسر

نادر بود از دلبران هم دلربا هم جان ستاندل می ربائی ای جوان جان می ستانی ای پسر

می ریزم از چشم تر لخت دل و خون جگراز حق نمی رنجی اگر نامهربانی ای پسر

هر دم به هر خودکامه ای فرسایی از نو خامه ایورمن نویسم نامه ای هرگز نخوانی ای پسر

نه نخل را هست ای تری نه سرو را این دلبرینخل جوانی ای پری سرو روانی ای پسر

این است اگر بیداد و بس ترسم نماند زنده کسروزی که از اهل هوس عاشق بدانی ای پسر

عشق رفیق از راستان بشنو که باشد راست آننشنیده ای زین داستان به داستانی ای پسر

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمق وابستگی و عشق شاعر به معشوق است. شاعر برای همیشه خود را از معشوق جدا نمی‌داند و تاکید می‌کند که حتی اگر عشقش تعریفی از وصال ندارد، همچنان یاد او در زندگی‌اش باقی خواهد ماند. او احساس می‌کند که تنها به یاد معشوق عمرش می‌گذرد و با وجود دشواری‌ها و جدایی، نمی‌تواند از عشق و تعلق خود به او دست بکشد. شاعر همچنین به وفای معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که از او وفا ندیده، ولی این موضوع باعث نمی‌شود که عشقش کم رنگ شود. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که تا زنده است، هیچ گاه از عشق او جدا نخواهد شد.