شمارهٔ ۱۳۹

۶ بیت

لب تشنه ایم افغان زان نوش لب که داردآب حیات و ما را لب تشنه می گذارد

لب تشنه ام فتاده در وادیی که ابرشآبی به غیر آتش بر تشنگان نبارد

بی خوابیم چه داند شبهای هجر آن ماهتا روز آنکه هر شب اختر نمی شمارد

پیشت نمی گذارند ما را و نیست یاریکانجا ز روی یاری پیغام ما گذارد

پیوسته بود ما را تخم امید در گلهرگز نشد که از خاک این دانه سر برآرد

دارد دلی رفیقت از عشق یار [و] آن دلتسکین نمی پذیرد تا جان نمی سپارد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات و ناکامی‌های خود می‌پردازد. او می‌گوید که محبت و زیبایی‌های دلخواهش از خود او نمی‌آید و فقط از دیگران می‌تواند سرچشمه بگیرد. جسمش تبدیل به خاک شده و دلش پر از غم است. هرچند عمرش را صرف آرزوها و تلاش برای دستیابی به عشق کرده اما در نهایت به این نتیجه رسیده که ممکن است به خواسته‌اش نرسد. شاعر از دل خود می‌خواهد که از محبت به معشوق دست بردارد زیرا آن زیبایی‌ها و خواسته‌ها به سادگی به دست نمی‌آید. در نهایت اشاره می‌کند که با وجود تلاش برای رهایی از غم و درد، هنوز نمی‌تواند از آن‌ها فرار کند.