شمارهٔ ۱۲۶

۶ بیت

هر که را یاد تو در دل نفسی می آیدکی دگر در دل او یاد کسی می آید

آه از آن آتش سوزان که چنین گرم عناناز پی سوختن مشت خسی می آید

بخت بد بین که مرا می کشد آن مه کو راکار صد خضر و مسیح از نفسی می آید

گر به یک شعبده بردی دل او نیست عجبکه چنین شعبده ها از تو بسی می آید

شیوه ی عشق ندانند رقیبان آریکار پروانه کجا از مگسی می آید

یاد تو تا به دلم جای گرفته است رفیقناکسم گر به دلم یاد کسی می آید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این غزل شاعر احساس عشق و ارادت عمیق خود را به معشوق بیان می‌کند. او می‌گوید که اگر همه جهان را به او بدهند، در برابر محبت آن معشوق چه ارزشی ندارد. شاعر در تنهایی خود به یاد معشوق است و می‌خواهد دلش از دیگران خالی باشد تا فقط او را بپذیرد. او راز عشق را از معشوق پنهان کرده و می‌گوید کسی از این راز آگاه نیست. شاعر با وجود درد و غم، خود را از شکایت فارغ می‌دارد تا خاطر معشوق آزرده نشود. در نهایت، او امیدوار است که شعرش مورد قبول معشوق واقع شود.