شمارهٔ ۱۱

۸ بیت

برد آن نامسلمان گر دل و جان اینچنین ما رانه دل خواهد به جا ماندن مسلمانان به دین ما را

کند آنکس که منع از دیدنت ای نازنین ما راببیند گر تو را معذور دارد بعد ازین ما را

به جرم عشقبازی منع ما تا کی کنی زاهدگناه ما چه باشد، آفرید ایزد چنین ما را

به داغ لاله رویان زاده ایم و تا دم مردنبود چون لاله مهر داغ ایشان بر جبین ما را

ترا با ما چه کار ای پند گو، از پند ما بگذرمکن بیهوده غمگین خویش را اندوهگین ما را

گدای کشور عشقیم ما، وین سلطنت یکدمبود بهتر ز عمر شاهی روی زمین ما را

چه باشد ای که با او همنشینی روز و شب، گاهیکنی همدم بما او را و با او همنشین ما را

چه نیک و بد رفیق از غیر من دید آن پری، یاربکه دارد روز و شب از مهر و کین شاد و غمین ما را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و خواهش شاعر به معشوق می‌پردازد و از درد و عذاب محبت سخن می‌گوید. شاعر به معشوق می‌گوید که عشق او باعث شده است که دل و جانش دچار التهاب شود و نمی‌تواند از این حال رها شود. او از زاهدانی که او را از عشق منع می‌کنند شکایت دارد و می‌پرسد که آیا گناه آنها چیست وقتی که عشق را خداوند در وجودشان قرار داده است. شاعر همچنین به زیبایی و درد عشقش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی مرگ هم نمی‌تواند از این عشق بکاهد. او خواسته است که معشوقش غمگین نشود و به او پیوند بزند، زیرا عشق او برایش مهم‌تر از هر چیز دیگر است. در نهایت، شاعر به اهمیت و زیبایی عشق و دوستی در زندگی اشاره می‌کند و از معشوقش می‌خواهد که همدم او باشد.