شمارهٔ ۱۰۲

۶ بیت

نه مهر، خوبی روی ترا نه مه داردخدا ز چشم بدت ای پسر نگه دارد

ترا ز ده نگذشته است سال و مهر رختهزار طعنه به ماه چهارده دارد

کجا روم چکنم حال دل کرا گویمنه رند میکده نه شیخ خانقه دارد

نیاز و عجز من ناتوان چه خواهد کردباین غرور که آن ترک کج کله دارد

بطرف رخ منه آن زلف را چنین زنهارکه روز روشن عشاق را سیه دارد

بود به کیش تو گر دوستی گناه رفیقیقین که از همه کس بیشتر گنه دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق و آرزوهای انسانی است. شاعر از دل و غم خود می‌گوید و از این که آرزوها و خواسته‌ها چقدر ممکن است رسیدن به نتیجه مطلوب را سخت کنند. او به امید ثمر و نتیجه مثبت، نهالی را می‌کارد، اما متوجه می‌شود که ممکن است بی‌نتیجه بماند. شاعر همچنین به آزاد بودن و زندگی مانند یک پرنده در باغ اشاره می‌کند و به مقایسه‌اش با سرو و زیبایی‌های آن می‌پردازد. او از خواننده می‌خواهد که از غفلت و روزمرگی فاصله بگیرد و به یاد داشته باشد که درد و آه دل غافل می‌تواند برآید. در نهایت، اشاره به این دارد که حتی با جان تنها، رابطه‌ها و احساسات می‌توانند سبب خجالت و ندامت شوند.