غزل شمارهٔ ۹۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ینزدهاست۵ بیت

خوش می تپم به خون دل و به تیرم چنین زده استباز این چه ناوک است که از عشق، از کمین زده است

مشکل که مرگ روی به میدان ما نهداز بس که فتنه به یسار و یمین زده است

نیشی است زهر داده ی معشوق کاوکاومهری که عشق بر لب جان حزین زده است

ناقوس عشق می زنم و رقص می کنمبوی کدام مغبچه بر مغز دین زده است

عرفی نماند هیچ به درویشی اش سریاز بس که باده با من خلوت نشین زده است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از عشق و عذاب‌های آن می‌نالد و به توصیف شکنجه‌ای که عشق به او می‌دهد می‌پردازد. او به تیرهایی که از عشق به او می‌نشیند و مشکلاتی که در عشق وجود دارد اشاره می‌کند. همچنین، به مهر و محبت معشوق و تاثیر آن بر روح و جانش می‌پردازد. در نهایت، شاعر به حالت درویشی و نشئگی ناشی از باده و عشق می‌گوید و از جهانی که ایستایی و عرفان را از بین برده، سخن به میان می‌آورد.