غزل شمارهٔ ۹۳

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ابشهمهخوناست۴ بیت

تنها نه دلم باده ی نابش همه خون استمغز قلم و مغز کتابش همه خون است

دل ها شکند وز دل من یاد نیاردچون بشکند این خم که شرابش همه خون است

از سوز دل ما مشکن توبه که این نیستآن می که چنین کرده خرابش همه خون است

عرفی نکنی ترک دل ریش چکیدنکاین میوه ی طوبی است که آبش همه خون است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و احساساتی عمیق است که در دل شاعر وجود دارد. شاعر به می و شراب و تأثیر آنها بر روی دل و جان اشاره می‌کند و می‌گوید که دلی که در حبس این احساسات است، رنج می‌کشد. همچنین اشاره می‌کند که خداوند، در عشق، ریشه‌های عمیق‌تری دارد و ترک کردن این عشق، به معنای از دست دادن چیزی بسیار ارزشمند است. در نهایت، او بر جنبه‌ی عاشقانه و انسانی این احساسات تأکید دارد و آن را با "میوه‌ی طوبی" که در نهایت، حیاتش از خون و رنج ناشی می‌شود، مقایسه می‌کند.