غزل شمارهٔ ۹۲

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: خوناست۷ بیت

من بلبل آن گل که گلابش همه خون استمرغابی آن بحر که آبش همه خون است

خونم به گلو ریز که بیمار محبتآشوب نشانست و به آبش همه خون است

دیوانه ی عشقیم که این شاهد سرمستعشقش همه زخم است و حجابش هم خون است

کوثر لب خشک و جگر تشنه فرستددر بادیه ی عشق که آبش همه خون است

از صید به خون گشته مپرهیز که صیادآرایش فتراک و رکابش همه خون است

آتش چه و سرچشمه کدامست؟ مپرسیدصحرای محبت که سرابش همه خون است

عرفی غم دل باز نپرسی که دل مامستی است که در جام جوابش همه خون است

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل به توصیف حالت عاشقانه و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر خود را به عنوان بلبل و مرغابی معرفی می‌کند که در محیطی پر از خون و رنج زندگی می‌کند. او از عشق به عنوان یک بیماری یاد می‌کند که همه وجودش را پر از آشوب کرده است. عشق، هم زخم و هم حجاب به شمار می‌آید و او با وجود تشنگی و دلتنگی، به جستجوی کوثر و آرامش در این بادیه می‌پردازد. شاعر به زیبایی و دردناک بودن عشق اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که علی‌رغم رنج‌های ناشی از عشق، نمی‌توان از آن گریخت. در نهایت، غم دل خود را با استانی مستی و خون آلود توصیف می‌کند.