غزل شمارهٔ ۷۳
گرد محنت به طوف منزل ماستزهر غم تشنه ی لب ماست
برق آتش فروز جوهز کلدود اندیشه های باطل ماست
در مبندید بر رخ رضوانکه ز عهد الست سائل ماست
هر چه روید ز کشتزار ملالریشه ی آن دویده در گل ماست
تا قیامت غبار ناکامی پرده باف دریچه ی دل ماست
عرفی از موج غم ترا چه غم استموج خیز ملال ساحل ماست